Έτσι, είδαμε τον παρουσιαστή να απαντά στις ερωτήσεις της Ρούλας Μπάγια για τοlagrecejaime.com και να περιγράφει την οπτική του ματιά και φιλοσοφία γύρω από το επάγγελμα του και την χώρα που ζει.
Για το Ράδιο Αρβύλα και το τι θέλει να πετυχαίνει κάθε φορά ο Αντώνης Κανάκης είπε: «Ο στόχος του Ράδιο Αρβύλα για εμένα είναι να εκφράσω κάποια από τα πράγματα που έχω μέσα μου σε επίπεδο άποψης αλλά και σε δημιουργικό και καλλιτεχνικό επίπεδο. Από εκεί και πέρα αυτά που αναφέρεις η αφύπνιση, η ενημέρωση, η σάτιρα, η ψυχαγωγία (η σάτιρα βέβαια είναι το κυρίως μέσο – το εξαιρώ) όλα αυτά που αναφέρεις, είναι οι συνέπειες της τηλεοπτικής εκπομπής, ή ελπίζουμε ότι είναι οι συνέπειες. Παραδόξως πολύς κόσμος επιλέγει να ενημερώνεται μέσω της σάτιρας πλέον. Δεν γίνεται βέβαια τυχαία αυτό. Από εκεί και πέρα αναμφισβήτητα είναι ψυχαγωγία, το αν είναι αφύπνιση ή όχι δεν μπορούμε να το ξέρουμε, αλλά θεωρούμε ότι είναι σίγουρα κάτι ωφέλιμο και χρήσιμο, γιατί προσφέρει μια διαφορετική και ίσως, πιο καθαρή ματιά στα πράγματα».
Η πρώτη του αγάπη ήταν το ραδιόφωνο και πολλές φορές μας έχει μιλήσει τηλεοπτικά για την εποχή της πειρατείας. Αν έπρεπε να διαλέξει μεταξύ των δύο που θα κατέληγε; «Δεν νομίζω ότι τίθεται θέμα επιλογής. Είναι δύο μέσα τα οποία μπορεί να φαίνονται σε πρώτη ανάγνωση, ότι έχουν κάποια κοινά σημεία, από τη στιγμή που και τα δύο είναι μέσα επικοινωνίας, ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, αλλά είναι δύο τελείως διαφορετικοί κόσμοι. Αν κάποιος όμως μου βάλει το μαχαίρι στο λαιμό, νομίζω ότι θα επέλεγα το ραδιόφωνο, όχι μόνο λόγω της μουσικής, όχι μόνο γιατί για εμένα ξεκίνησαν όλα από αυτό και ήταν η πρώτη και μεγάλη μου αγάπη, αλλά γιατί είναι το πιο ανθρώπινο και καθόλου ψυχοφθόρο μέσο. Οι διαδικασίες της τηλεόρασης, το περιβάλλον της, οι συνέπειές της, είναι πολύ ψυχοφθόρες. Η τηλεόραση σε αρρωσταίνει, ενώ το ραδιόφωνο σε θεραπεύει».
Όσο για τι λέει ότι επαγγέλλεται και τι το νευριάζει πάρα πολύ στην Ελλάδα ο παρουσιαστής εξηγεί: «Είναι δύσκολη η ερώτηση αυτή. Αστειευόμενος πολλές φορές στο παρελθόν έχω απαντήσει πολυσουγιάς. Αλλά ότι κάνω δεν το αντιμετωπίζω ως δουλειά -έχω πρόβλημα με τη λέξη δουλειά- λένε: ασχολήσου με τα πράγματα που αγαπάς και δεν θα δουλέψεις ούτε μία μέρα στη ζωή σου και σ’ εμένα έχει συμβεί αυτό. Δεν αισθάνομαι ότι έχω δουλέψει, γιατί πολύ απλά κάνω τα πράγματα τα οποία θα έκανα έτσι κι αλλιώς, γιατί είναι τα πράγματα που αγαπάω. Αυτό, λοιπόν, που κυρίως κάνω στη ζωή μου, είναι να δημιουργώ. Είμαι εθισμένος στη δημιουργία. Δεν μπορώ να περάσει σχεδόν ούτε μία μέρα, χωρίς να έχω φτιάξει κάτι. Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, κυρίως μέσα σε μία συγκεκριμένη γκάμα πραγμάτων που έχουν να κάνουν με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και επικοινωνίας, με τη μουσική κυρίαρχα και με οπτικοακουστικά μέσα γενικότερα.
Τα μόνα πράγματα που κάνω ως δουλειά, δηλαδή ως αγγαρεία σε αυτή τη ζωή είναι ο αγώνας που δίνω με όλες αυτές τις άχρηστες, ψυχοφθόρες διαδικασίες που χρειάζεται να περάσει κάθε Έλληνας πολίτης που αποφασίζει, ότι θέλει να παράγει κάτι ή να επιχειρήσει κάτι σε αυτή τη χώρα. Δυστυχώς αυτό το κράτος συνεχίζει να είναι ο χειρότερος εχθρός του οποιουδήποτε ανθρώπου θέλει να είναι δημιουργικός και παραγωγικός, όχι απλά δεν τον στηρίζει, αλλά τον πολεμάει με έναν αδιανόητο τρόπο και του κάνει ένα τεστ αντοχής, κατά πόσο θα μπορέσει να δημιουργήσει και να επιχειρήσει αυτά που έχει στο μυαλό του, χωρίς να τρελαθεί στο τέλος».
0 Σχόλια