Πρώτη αποστολή εξετελέσθη για τον Ολυμπιακό του 2021. Οι ερυθρόλευκοι καθάρισαν εύκολα την ΑΕΚ όχι με 1, όχι με 2, αλλά με 3-0 και ξεκίνησαν με το δεξί το καυτό δίμηνο Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου.

Το καλό για την ομάδα του Μαρτίνς είναι ότι ξεκίνησε το δεύτερο μισό του πρωταθλήματος, από εκεί που σταμάτησε τον πρώτο γύρο πριν από τις γιορτές. Απτόητη, αήττητη και με μία ξεγυρισμένη τριάρα κατά ενός αντιπάλου που έχει μπόλικα… μέτωπα τα τελευταία χρόνια.


Οι πρωταθλητές έδειξαν από την αρχή του αγώνα ποιος έχει το πάνω χέρι στο ματς. Πίεσαν ψηλά με το “καλημέρα” και γρήγορα γεύτηκαν τον “καρπό” της σποράς τους. Μόλις στο 13’ ο Ελ Αραμπί με γυρισμένη πλάτη, από το ύψος του πέναλτι, πήρε την κεφαλιά από τον Τσιγκρίνσκι και έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα του Τσιντώτα. Ο οποίος Τσιντώτας ίσως να έκανε το χειρότερο ντέρμπι της ζωής του κι ένα από τα χειρότερα παιχνίδια του ever


Δυστυχώς για τον ίδιο, δεν δείχνει σε κατάσταση να φυλάει τα νώτα μιας ομάδας που λέει ότι θέλει να πρωταγωνιστεί στο πρωτάθλημα. Δεν ήταν όμως μόνο ο γκολκίπερ της Ενωσης. Όλο το πίσω “σύστημα” έμπαζε από παντού. Από τα πλάγια, από τον άξονα, από παντού. Φυσικά και δεν περιμένεις από τον “κακομοίρη” (με την καλή έννοια) τον Χιμένεθ και τον όποιο Χιμένεθ θα αντικαθιστούσε τον Καρέρα να παρουσιάσει κάτι καλύτερο μέσα σε λίγες ημέρες. Το τελικό αποτέλεσμα, ωστόσο, και όλη η εικόνα, καθρεφτίζει πλήρως τη διαφορά των δύο συλλόγων σε όλα τα επίπεδα.


Δεν τολμώ να μπω στα social media του Δικεφάλου. Χάνω ό,τι στοίχημα θέλετε πως θα γίνεται του Κουτρούλη ο γάμος με τις “κατάρες” να μην αφήνουν τίποτα και κανέναν όρθιο. Όχι ότι περιμέναμε τίποτα καλύτερο από την ΑΕΚ μετά τις αλλαγές προπονητή-τεχνικού διευθυντή. Η γενικότερη εντύπωση, πάντως, ήταν “άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς”. Αυτό που πρέπει να κάνει τώρα η Ενωση είναι να αρχίσει τον σχεδιασμό της επόμενης σεζόν και να δει τι μπορεί να πάρει από το Κύπελλο. Αν και όπως είναι “χτισμένη”, κανείς δεν είναι αισιόδοξος. 


Χαρακτηριστικό στιγμιότυπο ίσως είναι ο τσαμπουκάς την ώρα του αγώνα μεταξύ Σιμόες και Ανσαριφάρντ. Δεν ξέρω αν σημαίνει κάτι βαθύτερο ή αν πρόκειται για νεύρα της στιγμής που συμβαίνουν και στα καλύτερα σπίτια, ξέρω όμως ότι στο “κιτρινόμαυρο” ευρύτερο στρατόπεδο γίνεται λόγος ακόμα και για… κλίκες μέσα στην ομάδα. 


Οσον αφορά τον Ολυμπιακό, θεωρώ πως αν δεν χάσει από τον ΠΑΟΚ στο μεγάλο ντέρμπι που μας χρωστάνε οι δύο ομάδες, τότε η απονομή της κούπας δεν θα είναι υπερβολή. Αυτό δε, που θεωρώ εντυπωσιακό, είναι το γεγονός πως όλοι αποδέχονται ότι ο φετινός Ολυμπιακός υπολείπεται έστω και λίγο της περσινής μηχανής του Μαρτίνς που γάζωνε όπου και να πήγαινε από το βορρά μέχρι το νότο. 


Τι σημαίνει, λοιπόν, τούτο όταν αυτή η -όχι τόσο... καλή όσο πέρυσι- ομάδα φαίνεται να εξασφαλίζει σιγά-σιγά άλλο ένα πρωτάθλημα; Πολύ απλά, αποκαλύπτει τα “εγκλήματα” του ανταγωνισμού, όποια και αν είναι αυτά. Όταν δεν μπορείς να ανταγωνιστείς τον “χειρότερο” από πέρυσι βασικό αντίπαλό σου, τότε κάπου το ‘χασες, κάτι δεν διάβασες σωστά, κάτι άλλο σκεφτόσουν, άλλους προβληματισμούς είχες, λάθος ανθρώπους εμπιστεύτηκες από την αρχή της χρονιάς. 


Κάπως έτσι, η κούρσα της Super League αποδεκνύεται για άλλη μια χρονιά παράσταση για έναν (ερυθρόλευκο) ρόλο. Απλά και καθαρά, χωρίς ναι μεν, αλλά…